و اين اشارت به قرب نوافل است ؛ زيرا كه رويت را به خود استناد كرده و آلت آن عين حقّ را داشته « و گاه او » يعنى عاشق ، « گويايى اين » يعنى معشوق ، « آيد كه فَأَجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ كَلامَ اللَّهِ » « 1 » و اين اشارت به قرب فرائض است ؛ زيرا كه كلام را اضافت به حقّ كرد ؛ پس متكلّم حقّ باشد و شكّ نيست كه آن بر لسان نبىّ صلّى اللّه عليه و آله بوده است پس وى آلت حقّ بوده باشد در تكلّم . « در عشق چنين بوالعجبىها باشد » يعنى مراتب وى در مرتبهء جمع الجمع - كه در صدر لمعه گذشت - و در قرب نوافل و فرائض - كه اينجا مذكور شد - منحصر نيست و دور نيست كه اين را اشارت به مرتبهء چهارم دارند كه مرتبهء اكمليّت و وراثت محمّدى است .

--> ( 1 ) . توبه ( 9 ) آيهء 6 .